W wielu procesach produkcyjnych i pracach ręcznych istotne jest pozyskanie przedmiotu o określonym kształcie bez konieczności wycinania go z większego bloku materiału. Jedną z metod jest odlewanie, które polega na wprowadzeniu płynnej lub plastycznej masy do przedtem przygotowanej formy. Sposób utworzenia uzależniony jest od rodzaju projektu, wielkości szczegółu a także dokładności, jakiej wymaga jego powierzchnia. Materiały do odlewania i zalewania obejmują różnorakie grupy towarów, między innymi tworzywa syntetyczne, masy mineralne i silikony wykorzystywane do wykonywania form. Każda z owych grup ma inne właściwości, dlatego nie można traktować ich jako zamienników. Przy kształtowaniu pracy trzeba uwzględnić także późniejsze etapy, takie jak wyjmowanie odlewu, szlifowanie, malowanie czy łączenie go z innymi częściami. Przykładowo szczegół z licznymi cienkimi fragmentami wymaga innego podejścia niż masywny detal o prostej geometrii. Różnice dotyczą nie tylko samego materiału, ale też konstrukcji formy i sposobu jej napełniania.
W przypadku wykonywania zalew dekoracyjnych, elementów zatapianych lub wypełnień o określonej strukturze stosuje się różne rodzaje żywic. Żywica do zalewania może posiadać postać układu składającego się z bazy i utwardzacza, które po połączeniu tworzą masę przechodzącą stopniowo w stan stały. Ważne jest przestrzeganie proporcji określonych dla konkretnego produktu. Nie trzeba ich modyfikować w celu samodzielnego skracania czasu wiązania lub uzyskania innej twardości, ponieważ może to zaburzyć reakcję chemiczną. Warto zwrócić uwagę też na czas pracy mieszanki. Po połączeniu składników rozpoczyna się proces, który ogranicza możliwość jej swobodnego rozprowadzania. Przy większych realizacjach znaczenie ma podział zalewy na etapy, zwłaszcza gdy producent określa maksymalną grubość pojedynczej warstwy. W przeciwnym przypadku może dojść do nadmiernego nagrzania materiału. Osobnej testom wymaga ilość pigmentu, brokatu lub innych dodatków. Ich obecność może wpływać na płynność, wygląd i przebieg utwardzania, dlatego przed wykonaniem większego szczegółu warto sprawdzić zachowanie mieszanki na niewielkiej próbce.
Dokładność odwzorowania wzorca zależy w ogromnej mierze od jakości i właściwości wykonanej formy. W tym celu używa się w głównej mierze silikon addycyjny i kondensacyjny, czyli dwa rodzaje materiałów różniące się mechanizmem utwardzania. Silikony addycyjne są stosowane w zadaniach, w których ważna jest stabilność wymiarowa, jednakże wymagają uwzględnienia możliwego wpływu innych substancji na proces wiązania. Niektóre rodzaje plastelin, farb, środków rozdzielających czy pozostałości chemicznych na modelu mogą powodować miejscowe kłopoty z utwardzeniem. W silikonach kondensacyjnych w trakcie reakcji powstają produkty uboczne, co może wiązać się ze zmianami wymiarów formy. Przy wyborze konkretnego wariantu znaczenie mają również twardość, rozciągliwość i odporność na rozdarcia. W praktyce trzeba oszacować, w jaki sposób gotowy przedmiot będzie wyjmowany z formy. Jeśli model ma głębokie podcięcia, zbyt sztywny silikon może utrudniać oddzielenie poszczególnych fragmentów. Przy prostych kształtach problem może być zredukowany, niemniej jednak wciąż istotne pozostaje odpowiednie podparcie formy, aby nie zmieniała położenia podczas zalewania. Konstrukcja formy powinna uwzględniać też miejsce wlewu a także możliwość odprowadzania powietrza.
W pracach związanych z wykonywaniem elementów architektonicznych, ozdób i modeli wykorzystuje się również materiały na podstawie gipsu. Gips do odlewów jest dostępny w różnych odmianach, które mogą różnić się nierzadko wiązania, twardością a także odpornością na uszkodzenia. W trakcie przygotowania masy ważne jest stopniowe łączenie proszku z wodą i unikanie nadmiernego mieszania. Wprowadzone w ten sposób pęcherzyki powietrza mogą pozostawiać niewielkie ubytki na powierzchni gotowego przedmiotu. Trzeboraz pamiętać, że masa gipsowa zaczyna wiązać już po przygotowaniu, dlatego jej przechowywanie przez dłuższy czas nie jest możliwe. W współzależności od projektu projektuje się odlewy dekoracyjne i techniczne, przy czym każda z takowych grup ma inne wymagania. Elementy ozdobne mogą wymagać dokładnego odwzorowania ornamentów i dobrego przygotowania powierzchni pod malowanie. Części techniczne muszą jednakże odpowiadać określonym wymiarom i warunkom pracy. W ich przypadku powinno się sprawdzić w głównej mierze odporność na nacisk, ścieranie lub działanie wilgoci. Niektóre materiały wymagają dodatkowego zabezpieczenia powierzchni, inne zaś nie są przeznaczone do użytkowania w określonych ustaleniach. Informacje dotyczące takich ograniczeń znajdują się w dokumentacji technicznej i powinny być uwzględniane przy kształtowaniu konkretnego wykorzystania.
Warto sprawdzić: stół z żywicy.
